معماری پرجکتیو در برابر معماری انتقادی    

ما امروزه در فضایی تحت سلطه تصاویر، فانتزی های تصویری، شبیه سازی ها، بازنمایی ها و تقلیدها زندگی مي کنیم، شرایطی ژان بودریار (Jean Baudrillard) از آن به عنوان شرایط محروم از واقعیت نام می برد. در چنین شرایطی، تصویر دیگر نشان دهنده واقعیت نیست و برعکس آن را می پوشاند و از آن طفره می رود؛ شبیه سازی هایی از واقعیت که در آن، مفهوم و معنوی یک اثر به شکل فزاینده ای مبهم و ناشفاف است. با ما همراه باشید تا با هم به برسی معیارهای معماری اسلوونی در برابر نقدهای انتقادی بپردازیم.

معماری انتقادی نقد در معماری اسلوونی

منتقدانی مانند کنت فراماپتون یا معماران مانند الوارو سیزا معتقدند که زبان تکتونیک-قلمرو لمسی و فیزیکی تنها موضوعی است که می تواند ما را به واقعیت بازگرداند. در یک سوی ديگر، مواضع انتقادی بر این باورند که معیار واقعی زیبایی می تواند با افشای تناقضاتی که واقعیت از آن ها ساخته می شود، به دست آید.

House R / Bevk Perović arhitekti

این نوع نقد منفی را می توان در کار ساموئل بکت (Samuel Beckett) و یا فرانسیس بیکن (Francis Bacon) یا معمارانی چون جان هیداک و لبیوس وودز دید؛ درجاتی از نا امیدی که در آن هیچ آلترناتیوی برای ترکیه کردن به آن‌ وجود ندارد. هدف تمام این نقدها به رسمیت نشناختن وضع موجود است در برابر این نوع معماری و گفتمان های انتقادی، گفتمانی پسا انتقادی به نام معماری پروجکتیو شکل گرفته است؛ رویکردی به معماری که نظریاتش را درون گفتمانی فرادیسیپلینی ارائه می دهد.

معماری انتقادی و گسترش استقلال

اگر معماری انتقادی شکلی از استقلال و گفتمانی درونی را گسترش می دهد، معماری پروژکتور بر تأثیرگذاری و تبادل چندگانگی های ذاتی معماری متمرکز است، چندگانگی هایی مانند برنامه متریال، نوشتن در کنار ترسیم، اتمسفر، فرم تکنولوژی، اقتصاد و غیره.

علاوه بر این از آن جا که سوژه واژه به یک اندازه در معماری پرسپکتیو حائز اهمیت هستند، این معماری، ساختمان، زمینه و کارگران را توأمان درنظر می گیرد، بنابراین معماری پروجکتتیو به دنبال دور کردن این این دیسیپلین از انزوا به سمت عمل و تجربه است.

هدف معماری پروژکتیو | معماری اسلوونی

معماری پروجکتیو بیشتر در ارتباط با رویکرد و استراحت است تا داشتن یک پروژه فکری و برداشت معماری انتقادی که یک پایش در نقد تاریخ درون دیسیپلینی است، به امروز و مسائل بیرونی دیسیپلین بیشتر توجه می کند. معماری انتقادی امیدوار به شکستن مرزها و واقعیت های موجود است اما معماری پروجکت می خواهد با واقعیت موجود در زمینه های خاصیتی تعامل کند.

رومر ون تورت منتقد هلندی در کتابچه نمایشگاه معماری معاصر اسلوونی که کارهای شش دفتر معماری اسلونیایی شامل bevk peroviç , dekleva gregoric, elastik, maevhtig vrhunc, ofic وsadar vuga را در سال ۲۰۰۴ به نمایش گذاشت عنوان می کند که معماری معماران امروز اسلوونی برخلاف هنجارها نیست، کاملاً پروجکتیو است و به قدرت بیانی فرم و تصویر باور دارد.

Situla Housing and Office Complex / Bevk Perovic

این نوع معماری، زیبایی شناسی تولید می کند که عموم مردم به دنبال آن هستند؛ شکلی از معماری به مثابه مد جایی که رنگ ها، چین خوردگی ها، پس زمینه ها و پیش زمینه ها نوعی جاذبه تولید و خواسته ها را ارضا می کند.

همه چیز در این نوع معماری درباره کارایی محصولی است که می توان آن را تولید کند، درست مانند گوشی های اپل که حالتی تعاملی دارند.

معماری معاصر اسلوونی چه مسیری دارد؟

نسل جوان معماران اسلونیایی صرفاً نظری، روی فرم ها، سازماندهی عملکردها و امکانات زیبایی شناسانه متمرکز می شوند. آن ها با طراحی، تولید تصویر و سازمان های فضا مسیری می سازند که هم زمان، خود در حال قدم زدن در آن هستند و یک پروژه برای آن ها راوی داستان منحصر به فرد خود است؛ نوعی لذت دائمی از طراحی.

Brick Neighbourhood in Ljubljana, Slovenia by dekleva gregoric arhitekti

واقعیت این است که در فرهنگ امروزی نمی توان کتمان کرد که معماری با تصویری که از خود ارائه می دهد ارتباط ندارد، در اسلوونی نیز، مانند بسیاری از کشورها، نوعی هنر نماسازی عامه پسند وجود دارد که عملکردهای نشانه ای مختلفی از خود بروز می دهد. وقتی با شرایط موجود، برنامه نیازها و ضروریت ها جلوی تغییر و تحولات عمده را می گیرند، وجوه وسطایی از ساختمان اهمیت پیدا می کنند که خاصیتی ارتباطی دارند، سطوح عمیقی که ساختمان را می پوشانند و حتی به خود ساختمان تبدیل می شوند.

سطح عمیق جایی است که در آن کارکردهای ارتباطی به ظهور می رسند.

سطح عمیق سرشار از فعل و انفعال بین درون و بیرون است، از طریق ضخامت و عمقش ارتباط برقرار می کند و برداشت های مختلفی بین درون و بیرون در بیننده و کار بر ایجاد می کند. برای مثال تکرار نماهای سه بعدی و سطوح عمیق در پروژه‌ های آپارتمان های ۶۵۰، آپارتمان های تتریس و آپارتمان های لانه زنبوری دفتر آفیس به هر بلوک مقیاسی شهری می دهد. با قابلیت باز و بسته کردن بالکن ها توسط ساکنان، انتخاب های منعطف برایشان فراهم می کند.

نمای ساختمان به عنوان نمادی برای معماری انتقادی

Izola Social Housing / OFIS arhitekti

در این پروژه ها بلوک های آپارتمانی هم خاصیتی عمومی و هم بیانی از فردیت دارند؛ پروژه‌ هایی که بر استمرار فعل و انفعال بین ساختمان و کاربرانش تاکید می کند. در پروژه محله اجری دفتر dekleva gregoric مفهوم فرسایش سه بعدی نگاهی تازه به طرح‌ های جامع با حجم های کلی از لحاظ اندازه و ارتباط و موقعیت دارد. پوشش اولیه اجری را بالکن ها و راهروها برش می زند و عمق های متنوعی را در سطح ساختمان ایجاد می کند. این عمق ها ارتباط ویژه ای میان ساکنان مجموعه برقرار می کنند و فعالیت اجتماعی با قرار دادن فضاهای مشترک بالای ورودی هر ساختمان تقویت می شوند.